بهار خانم دارد می‌آید. قرار است دوباره با لباس سرسبز و گل گلی‌اش پا روی زمین سرد و سفید بگذارد.
بهار ، زیاد از زمستان خوشش نمی‌آید.
چون زمستان بین پاییز و بهار است، و نمی گذارد آن دو یکدیگر را ببینند.
پاییز بهار را دوست دارد
و بهار ، پاییز را .
گرچه بهم نمی رسند اما به یاد هم می مانند.
شاید بخاطر همین است که می گویند پاییز فصل عشق است.
پاییز به عشقش نرسید پس در فصل خودش تمام سعی خود را می کند تا عاشقان را بهم برساند.

......

بهار، قدم می زند. با هر گامی که برمی دارد ، زیر پایش سبزه‌ها رشد می کنند.
ناگهان به یادش می آید که فراموش کرده از آنها تشکر کند.
سرش را بالا می گیرد و به خورشید و ابر ها می‌نگرد.
بهار:《خورشید نورانی! ابر‌های پنبه‌ای! متشکرم! مطمئنم با کمک شماها امسال هم به خوبی از پسش بر می آیم》
خورشید و ابر‌ها لبخندی از روی رضایت می زنند.

ابر‌ی تقریبا بزرگ‌تر از بقیه ابرها روبه خورشید می گوید:《بانوی من، می شود کمی از نور زیبایت را کم کنی ؟ نگران هستم که مرا به کلی محو کنی! همونطور که میدانی فعلا باید بمانم تا به قول زمینی ها باران بهاری برایشان بفرستم. وقتی تابستان آمد هرکاری خواستی بکن》

خورشید با غرور به سمت ابر برمی‌گردد:《فقط بخاطر بهار. وگرنه شماها را باید از آسمان به این زیبایی حذف کرد ، وقتی فکر می‌کنم چطور به هنگام پاییز و زمستان جلوی نمایان کردن زیباییم را گرفتید خیلی غمگین می شوم》

بهار آهی می کشد و به کارش ادامه می‌دهد.
از کنار درختی می گذرد . درخت شکوفا می شود و تعظیم کوتاهی به بهار می کند.
- درود بر بانو بهار. خوش آمدید
- درود بر تو ای درخت زیبا! امیدوارم امسال بیشتر از قبل پربار بشی.

بهار همینطور به کارهای همیشگی‌اش می رسید که متوجه درخت کاج شد. به سمتش دوید.
بهار:《درخت کاج مهربان! حالت چطور است؟》
کاج: 《اوه! بانو! متشکرم اما من که می دانم برای شما حال من مهم نیست درست است ؟ شما فقط آمده اید که از پاییزتان خبر بشنوید.》
در کنار بهار گل های سرخی رشد می کنند.
- این طور نیست، البته که شماها برای من مهم هستید اما....
- می دانم می دانم بانوی من ، شوخی کردم
درخت کاج می خندد و ادامه می دهد:《البته که باید بیایید پیش من ، من تنها کسی هستم که در تمام فصل های سال بیدارم.》
بهار مشتاقانه سر تکان می دهد.
کاج:《مثل اینکه باز پر حرفی کردم! خب الان تک تک کلمه‌هایی که جناب پاییز گفتند و پیغامی که رساندند را برای شما بازگو می کنم .
جناب پاییز فرمودند:

"دلتنگم و دیدار تو درمان من است

بی رنگ رخت زمانه زندان من است

بر هیچ دلی مبـاد و بر هیچ تنی

آنچ از غم هجران تو بر جان من است"

و البته اضافه کردند که این شعر را شاعر نامداری به نام مولانا سروده است.》
بهار لبخندی می زند و قطره اشکی از چشمانش سرازیر می شود.
ابرها‌ شروع به باران بهاری می کنند.
بهار بعد از چند دقیقه اشک هایش را پاک می کند و خورشید هم نورش را بیشتر می کند تا باران تمام شود.
بهار:《خیلی ازت سپاسگزارم کاج عزیز. لطفا پیام من را هم به پاییز برسان.
بگو بهار گفت :

"اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من
دل من داند و من دانم و دل داند و من

خاک من گل شود و گل شکفد از گل من
تا ابد مهر تو بیرون نرود از دل من"

و اضافه کن ، مشخص است که مولانا را می شناسم. مگر می شود که شعرهای زیبایش را ندانم و او را نشناسم ؟》

~~~°°🌱°°~~~

سالی پر از تجربه‌های قشنگ و اتفاق های خاطره‌انگیز رو براتون آرزو می کنم. امیدوارم از تک تک لحظات زندگیتون نهایت لذت رو ببرید.💚

و یادتون باشه ، در زمان حال زندگی کنید . به عقب برنگردید چون نمیشه تغییرش داد ، چون گذشته مانع تغییر میشه پس فقط ازش درس بگیرید . نگران فردا هم نباشید ، اگر قراره انقدر درباره‌ی فردا فکر کنیم که آینده‌ی پر رمز و رازمون و اون آینده‌ی محوی که می خوایم بهش برسیم وجود نداشت =)

°~دوست دار شما ، رزالیا🌿آغاز سال ۱۴۰۲~°